Bob Dylan - Dirge
What is this shit?
Det var musikkmagasinet Rolling Stone som i sin tid innledet anmeldelsen av Bob Dylans LP Self Portrait slik.
Inspirert av nobelprisen til his Bobness og Tom Roger Aadlands flotte dobbeltalbum Blondt i Blondt med Dylan i nynorsk språkdrakt, tok jeg opp igjen en gammel hobby: gjendikte Dylan til norsk. På et par timer var Dirge gjendiktet til nynorsk i en bergensk setting.
Og da dagens bursdagspresang, boken "Den store sangen" av Gisle Selnes var pakket ut, slo jeg umiddelbart opp i indeksen på Dirge. Det var da jeg kom i hug Rolling Stones anmeldelse. "Åpningslinjen i Dirge ... setter standarden for en tekst som er altfor direkte og dramatisk til noen gang å finne en funksjonell sanglyrisk form. Det er en dityrambe rettet mot alt og alle, og snart synker den sammen under vekten av sine egne invektiver" What is this shit? Hjelp til å forstå nobelprisvinneren? Håper dette er mer hjelp.
Eg hate meg sjøl for å elske deg fordi det viser eg er svak
Eg var på nippet til å hoppe, men trengte eit spark bak
Eg stod midt på Askøybrua og syntes ei stemme ropte hopp
Eg hate meg sjøl for å elske deg men eg er glad dei ropte stopp
Eg hate den barnlege leiken som vi båe spelte godt
Og du syntes liksom synd på meg, men vart ikkje heilt forstått?
Eg gekk rundt på Nedre Nygård, omkring Bergen Bystasjon
Og i dei underjordiske gangane, fekk eg handla min rasjon
Eg hørte dine sanger om ein mann som mista alt
Som vart piska for sin dårskap, vart eg visseleg fortalt
Som gjekk i ring rundt seg sjøl, vart banka til han vart lam
Det for eit augeblinks ære, mens resten var berre skam
Det er nokon som dyrker einsemd, det er ikkje no' eg vél
I landskapet med glass og stål, leita eg etter ein juvel
Men krystallkula på bordet, viste ingen verdens held
Eg har betalt for einsemda, så no er eg utan gjeld
Eg kan ikkje riktig hugse noko bra du gjord' for meg
Unntatt da eg ville hoppe, var det du som viste veg
Vi satt og stirra på kvarandre og ingen av oss veik
Du treng ikkje seie unnskyld, du veit det er berre preik
Så syng at verden ruller videre og det er framsteg her og der
Sanninga er tabu enno, samme kvar den er
Eg er glad fru Fortuna såg meg på brua der eg sto
Eg hate meg sjøl for å elske deg, men eg trur det er over no
Det var musikkmagasinet Rolling Stone som i sin tid innledet anmeldelsen av Bob Dylans LP Self Portrait slik.
Inspirert av nobelprisen til his Bobness og Tom Roger Aadlands flotte dobbeltalbum Blondt i Blondt med Dylan i nynorsk språkdrakt, tok jeg opp igjen en gammel hobby: gjendikte Dylan til norsk. På et par timer var Dirge gjendiktet til nynorsk i en bergensk setting.
Og da dagens bursdagspresang, boken "Den store sangen" av Gisle Selnes var pakket ut, slo jeg umiddelbart opp i indeksen på Dirge. Det var da jeg kom i hug Rolling Stones anmeldelse. "Åpningslinjen i Dirge ... setter standarden for en tekst som er altfor direkte og dramatisk til noen gang å finne en funksjonell sanglyrisk form. Det er en dityrambe rettet mot alt og alle, og snart synker den sammen under vekten av sine egne invektiver" What is this shit? Hjelp til å forstå nobelprisvinneren? Håper dette er mer hjelp.
Eg hate meg sjøl for å elske deg fordi det viser eg er svak
Eg var på nippet til å hoppe, men trengte eit spark bak
Eg stod midt på Askøybrua og syntes ei stemme ropte hopp
Eg hate meg sjøl for å elske deg men eg er glad dei ropte stopp
Eg hate den barnlege leiken som vi båe spelte godt
Og du syntes liksom synd på meg, men vart ikkje heilt forstått?
Eg gekk rundt på Nedre Nygård, omkring Bergen Bystasjon
Og i dei underjordiske gangane, fekk eg handla min rasjon
Eg hørte dine sanger om ein mann som mista alt
Som vart piska for sin dårskap, vart eg visseleg fortalt
Som gjekk i ring rundt seg sjøl, vart banka til han vart lam
Det for eit augeblinks ære, mens resten var berre skam
Det er nokon som dyrker einsemd, det er ikkje no' eg vél
I landskapet med glass og stål, leita eg etter ein juvel
Men krystallkula på bordet, viste ingen verdens held
Eg har betalt for einsemda, så no er eg utan gjeld
Eg kan ikkje riktig hugse noko bra du gjord' for meg
Unntatt da eg ville hoppe, var det du som viste veg
Vi satt og stirra på kvarandre og ingen av oss veik
Du treng ikkje seie unnskyld, du veit det er berre preik
Så syng at verden ruller videre og det er framsteg her og der
Sanninga er tabu enno, samme kvar den er
Eg er glad fru Fortuna såg meg på brua der eg sto
Eg hate meg sjøl for å elske deg, men eg trur det er over no
Kommentarer
Legg inn en kommentar
Legg gjerne igjen en kommentar her.